شعر فارسی آیات غمزه

چشمت مزاحمی است که گاهی مُراحم است

محمدعلی مجاهدی — Mon, 10 Jul 2017 07:39:00 GMT

چشمت مزاحمی ست که گاهی مُراحم است

خشمت، وجود خارجی این ملجم است

زلف تو مؤمن است و یا از دیار کفر

یا زاده ی ختاست؟ خداوند عالم است

گفتی که: شعر چشم مرا آذری بخوان

این قند پارسی ست، چه جای مترجم است

دل را مخوان به حلقه ی اصحاب اعتکاف

کاین دلشده به حلقه ی زلف تو مُحرِم است

بر سردرِ بنای شهادت نوشته اند:

هر مَحرمی که خال تو را خواست مجرم است

در کار ما جفا مبر از حد که گفته اند:

قدری وفا برای دل خسته لازم است

در نامه ات، گناه فراوان نوشته اند

عاشق کشی، فقط یکی از آن جرائم است

گاهی که خنده می کنی از راه لطف نیست

از باب صاف کردن ردّ مظالم است

جایی که سیر آینه هایت جمالی اند

ما را چه احتیاج به سِیر عوالم است؟

امشب بیا سراغ عزاداری دلم

یک دسته اشک، سینه زن این مراسم است

آتشین دمان رفتند،سرفشان و پاکوبان

محمدعلی مجاهدی — Fri, 07 Aug 2015 04:59:00 GMT

وای من که می روید دشنه دشنه خار اینجا

مثل این که می گیرند، ماتم بهار اینجا

جای جای این وادی، از سراب سیراب است

ریشه ریشه می سوزند، بوته های خار اینجا

در جهان بی دردی، از پی چه می گردی؟

وا نمی شود ای دل،عقده ای ز کار اینجا

ناله ای، خروشی نیست، آه شعله جوشی نیست

ما دلی نمی بینیم، گرم و شعله بار اینجا

از من و تو می گیرد فرصت تماشا را

بیعتی که آیینه بسته با غبار اینجا

آتشین دمان رفتند سرفشان و پاکوبان

بعد از این نمی رقصند با طناب دار اینجا

شور سر به داری نیست، شوق پایداری نیست

تا به کی ز دلتنگی، می کشی هوار اینجا؟

التهاب داغی کو؟ لاله ای، چراغی کو؟

تا تو را به رقص آرد عشقِ شعله کار اینجا

ترتب شهیدان را غرق لاله کن، یعنی:

پاره ی دلی بگذار روی هر مزار اینجا

کورسوی نوری نیست،روشنای طوری نیست

ای کلیم من برخیز! مژده ای بیار اینجا

ای زلال روحانی! چشمه چشمه جاری شو

وِی شکوه بارانی نم نمی ببار اینجا

آیینه می شویم که دیدارمان کنند

محمدعلی مجاهدی — Sun, 28 Jun 2015 02:13:00 GMT

آیینه می شویم که دیدارمان کنند

از جلوه ی مکاشفه سرشارمان کنند

ای کاش اگر به بهت تماشا نمی رسیم

مهمان ته پیاله ی دیدارمان کنند

در انتظار دیدن خورشید مانده ایم

تا کی به دام جذبه گرفتارمان کنند

از چشمه ی تجلّی این جلوه زارها

یک جرعه کاش سهم شب تارمان کنند

در جاری زلال تر از زمزم پگاه

ای کاش مثل زمزمه، تکرارمان کنند

پیداست از پریدن پلک ستاره ها

هنگامِ آن رسیده که بیدارمان کنند

ای کاش در ادامه ی این راه ناگزیر

در انتخاب واقعه، ناچارمان کنند

باید عبور کرد از این سنگلاخ ها

تا در مسیر حادثه هموارمان کنند

روزی که مثل فطرت سبز بهاره ها

از برگ های زرد، سبکبارمان کنند:

از راست قامتی به همین قدر قانعیم

چیزی اگر شبیه سپیدارمان کنند

نفس کافر کیش من گبر است، نصرانیش کن

محمدعلی مجاهدی — Mon, 27 Apr 2015 06:52:00 GMT

آبی چشمان من ابری ست، بارانیش کن

مثل یک دریای بی آرام، طوفانیش کن

عشق من! بی تو دلم پوسید در مرداب شهر

با جنون نا به هنگامی بیابانیش کن

خلوت من دیرگاهی مانده بی تو سوت و کور

محفل اشکی بیارای و چراغانیش کن

طبع من خفته ست در فصلی که فصل رویش است

خوب من! بیدار از خواب زمستانیش کن

در دلم شور دو بیتی های «بابا» مانده است

با قلندر مشربی، مشتاق عریانیش کن

تا مسلمانی فرا رویم هزاران مرحله است

نفس کافر کیش من گبر است، نصرانیش کن

تا خدایی یک قدم مانده است، ابراهیم من!

سدّ راه توست اسماعیل، قربانیش کن

گر چه در سودای سامانی سر پروانه نیست

قطره تا دریا شود «عمّان سامانیش» کن

این جا که من به شوق تماشا نشسته ام...

محمدعلی مجاهدی — Wed, 15 Apr 2015 04:23:00 GMT

چشمم همیشه شاهد سیر جمالی است

موج نگاه آینه هایم زلالی است

در سبزه ی فضای مه آلود چشم او

چیزی شبیه آب و هوای شمالی است

طبع غزل به لطف غزالان شکفتنی است

گیرم که این مخالف طبع «غزالی» است

یارب! دلی اسیر غم بی غمی مباد

ما را اگر غمی بُوَد، از بی ملالی است

حتّی نصیب بال و پر جبرئیل نیست

سیری که در عوالم بی دست و بالی است

این جا که من به شوق تماشا نشسته ام

جنس تمام آینه هایش سفالی است

این باغ مرده، وقف قفس های آهنی است

این جا همیشه زمزمه ی خشکسالی است

دور از تو ای غزال غزل آفرین من

این جا چه قدر جای گل و سبزه، خالی است

آیینه شو که فرصت دیدار بگذرد

محمدعلی مجاهدی — Tue, 24 Feb 2015 05:42:00 GMT

گفتم به دیده: امشب اگر یار بگذرد

راهش به گریه سد کن و مگذار بگذرد

گفتا چه جای گریه؟ که او همچو ماه نو

رخسار خود نکرده پدیدار، بگذرد

بگذشت از کنار من آن سان که بوی گل

دامن کشان ز ساحت گلزار بگذرد

در باغ گل نمی نهد از خویش جای پا

از بس که چون نسیم، سبکبار بگذرد

گفتم: دمیده پیش تو، خورشید را ببخش

گفتا: مگر خدا ز خطاکار بگذرد!

غافل ز دوست یک مژه بر هم زدن مباش

آیینه شو که فرصت دیدار بگذرد!

دردا که بی فروغ دل آرای روی دوست

هر روزِ ما به رنگ شب تار بگذرد

سرشار از تجلّی یارند لحظه ها

حیف است عمر ما که به تکرار بگذرد

ترک دل است از نظر عارفان محال

کی جَم ز جام آینه کردار بگذرد؟

در طور دل به نور تجلّی نوشته اند:

زین جلوه زار کوکبه ی یار بگذرد

این جا کسی به فیض تماشا نمی رسد

تا خود چه ها به طالب دیدار بگذرد!

گر در ولای آل علی صرف می شود

از خیر عمر بگذر و بگذار بگذرد

ای کاش این دو روزه ی باقی ز عمر نیز

در صحبت ائمه ی اطهار بگذرد

امشب بیا به پرسش «پروانه» ای عزیز

زان پیش تر که کار وی از کار بگذرد

که زمانِ زمانه ساختن است

محمدعلی مجاهدی — Wed, 14 Jan 2015 05:12:00 GMT

هنر دل ترانه ساختن است

غزل عاشقانه ساختن است

امشب ای غم بیا بهانه مگیر

دل من گرم خانه ساختن است

چشم خاکستر دلم روشن!

شعله گرم زبانه ساختن است

نوبت رجعت پرستوهاست

چلچله گرم لانه ساختن است

ای پرستو! به باغ گل برگرد

موسم آشیانه ساختن است

بیش از این با غم زمانه مساز

که زمانِ زمانه ساختن است

حیف است ز یوسف که پسر داشته باشد

محمدعلی مجاهدی — Tue, 19 Aug 2014 03:18:00 GMT

چشمی که به حُسن تو نظر داشته باشد

حیف است ز خورشید خبر داشته باشد

یک دم نشود آینه از روی تو غافل

ترسم که به حُسن تو نظر داشته باشد

از زلف سیاه تو امید فرجی نیست

این شب که شنیده ست سحر داشته باشد؟

آفاق جهان در نظرش وادی طور است

رندی که دل از غیر تو برداشته باشد

من بنده ی آن دل که در این قحط محبّت

نالد به طریقی که اثر داشته باشد

بر پرده ی نی ناله ی عشّاق نوشته ست:

آن ناله بلند است که پر داشته باشد

دامان دلی گیر که چون لاله به هر دور

جامی به کف از خون جگر داشته باشد

تا منزل خورشید فقط یک مژه راه است

گر شبنم ما شوق سفر داشته باشد

بگذار به یکتایی خود شهره بماند

حیف است ز یوسف که پسر داشته باشد

جز خون جگر روزیِ روز و شب او نیست

این عاقبتِ هر که هنر داشته باشد

ز آلودگی ما عجبی نیست که دریا

تر دامنی از دامن تر داشته باشد

شهرت عاشقی ها، جهانی ست

محمدعلی مجاهدی — Sat, 09 Aug 2014 05:07:00 GMT

با بهارم شکوه خزانی ست

زرد و نارنجی و ارغوانی ست

رنگ گل های باغم بنفش است

عطر و بویم ولی زعفرانی ست

آسمان دلم صافِ صاف است

آبی ام، آبی آسمانی ست

زمزم اشک من دجله آغوش

شروه هایم ولی جمکرانی ست

صوفی شعر من دف گرفته ست

دامن افشان به رقص معانی ست

مولوی وار گرم سماعم

شمس من گرم پرتوفشانی ست

طور من ریشه در خاک دارد

راز موسایی ام در شبانی ست

پایه ی عشق را درنیابد

پله ی عقل ما نردبانی ست

عشق یک اتّفاق بزرگ است

بارش این بلا ناگهانی ست

هر که بینی مرا می شناسد

شهرت عاشقی ها، جهانی ست

می زنم پل به افلاک از خاک

سیر من، سیر رنگین کمانی ست

مات احساس زاینده رودم

تیره ی شعر من اصفهانی ست

باده ی شعر من شعله کار است

شعله زادی که دارم مغانی ست

طبع من سرکشی می کند باز

این نشان غرور جوانی ست!

حرف ناگفته را می توان گفت

با زبانی که در بی زبانی ست

نقش ارژنگ مانی که ماناست

خوش تر از دفتر شعر ما نیست

ما نیز می رسیم به دنبال قطره ها

محمدعلی مجاهدی — Wed, 16 Jul 2014 01:05:00 GMT

از هر طرف گره زده خود را به نقطه چین

بی نقطه ای، که برده مرا تا به نقطه چین

حیرت، گشوده بال و به همراه می برد

آیینه را ز شهر تماشا به نقطه چین

ای خضر ره شناس! مدد کن که می رسد

این جاده ها سپیده ی فردا به نقطه چین

ایمان و کفر، هر دو به یک نقطه می رسند

باز است راه باور و حاشا، به نقطه چین

در انتهای راهم و، آغاز می شود

از هر طرف ادامه ی مولا به نقطه چین

هر قدر می رویم به جایی نمی رسیم

باید سپرد فاصله ها را به نقطه چین

در نام تو، نهفته چه رازی؟ که می برد

ما را به سیر عالم بالا -به نقطه چین

بی انتهاترینی و هرگز نمی رسیم

در امتداد راه تو الاّ به نقطه چین

ما نیز می رسیم به دنبال قطره ها

یک روز در ادامه ی دریا به نقطه چین

آن قدَر مستم که راه خانه را گم کرده ام

محمدعلی مجاهدی — Tue, 08 Jul 2014 06:33:00 GMT

امشب از مستی ره میخانه را گم کرده ام

آن قدر مستم که راه خانه را گم کرده ام

در طواف کعبه می جویم خدا را ای دریغ

در میان خانه، صاحبخانه را گم کرده ام

دست و پای خویش را گم کرده ام از شوق دوست

در کنار یارم و جانانه را گم کرده ام

خال او گم شد میان خرمن گیسوی او

دام را می بینم اما دانه را گم کرده ام

گفت: از زلف پریشانم چه می خواهی؟ بگو

گفتمش این جا دل دیوانه را گم کرده ام

شمع را گفتم که: این سان سوختن از بهر چیست؟

گفت: می سوزم چرا «پروانه» را گم کرده ام!

رنجی که تار می کشد از زخم زخمه ها

محمدعلی مجاهدی — Mon, 07 Jul 2014 07:31:00 GMT

حالی که شادمانه به من دست می دهد

امروز بی بهانه به من دست می دهد

چیزی شبیه زمزمه ی چشمه سارهاست

شوری که از ترانه به من دست می دهد

از جست و خیز قاصدک، این قاصد بهار

احساس یک جوانه به من دست می دهد

این لذّتی که می برم از خنده های صبح

از گریه ی شبانه به من دست می دهد

حسّی غریب، وقت تماشای یک غروب

از دور غمگنانه به من دست می دهد

رنجی که تار می کشد از زخم زخمه ها

از مردم زمانه به من دست می دهد

وقتی که در فضای حرم سِیر می کنم

شوقی کبوترانه به من دست می دهد

در طوف آخر است که احساس می کنم

او از شکاف خانه به من دست می دهد

بی غباری ها گواه خاکساری های ماست

محمدعلی مجاهدی — Mon, 07 Jul 2014 06:51:00 GMT

جاده می پیچد به خود کز دشت گردی برنخاست

گردی از راه عبور رهنوردی برنخاست

شیهه ای، بانگ درایی، ردّپایی، ای دریغ

ناله ای حتّی ز باد هرزه گردی برنخاست

با صدای گریه ای گاهی سکوت شب شکست

گلخروشی ور نه از حلقوم مردی بر نخاست

خلوت ما را چراغ لاله ای روشن نکرد

وز دل آتش به جانی آه سردی برنخاست

مُردم از بی همزبانی ها کزین نامردمان

از پی همدردی ما اهل دردی برنخاست

بی غباری ها گواه خاکساری های ماست

سایه سان بر خاک افتادیم و گردی برنخاست

از پی همدردی ما اهل دردی بر نخاست

محمدعلی مجاهدی — Wed, 28 Aug 2013 05:35:00 GMT

جاده می پیچد به خود کز دشت گردی بر نخاست
گردی از راه عبور رهنوردی بر نخاست

شیهه ای، بانگ درایی، ردّپایی، ای دریغ
ناله ای حتی ز باد هرزه گردی بر نخاست

با صدای گریه ای گاهی سکوت شب شکست
گلخروشی ورنه از حلقوم مردی بر نخاست

خلوت ما را چراغ لاله ای روشن نکرد
وز دل آتش به جانی آه سردی بر نخاست

مُردم از بی همزبانی ها کزین نامردمان
از پی همدردی ما اهل دردی بر نخاست

بی غباری ها گواه خاکساری های ماست
سایه سان بر خاک افتادیم و گردی بر نخاست

بیا دلی بتکانیم و نی لبک بزنیم

محمدعلی مجاهدی — Sun, 07 Jul 2013 05:38:00 GMT

قرار بود به دل هایمان محک بزنیم
بنا نبود که بر زخم هم نمک بزنیم

همیشه بقچه ی احساس مان گره خورده است
سراغ سفره نرفتیم تا کپک بزنیم

عبور ما ز افق های سرخ، ممکن نیست
چو خون مرده اگر کم کمک شتک بزنیم

برای خاطر جالیزهای پاییزی
به هر چه هست چرا رنگ آدمک بزنیم؟

در این زمانه که تکلیف سنگ، روشن نیست
عیار آینه ها را چرا محک بزنیم؟

اگر به سینه ی ما داغ التهابی نیست
چرا به زخم دل لاله ها نمک بزنیم؟

قسم به «بیدل» و «نیما» بیا که از این پس
من و تو حرف از احساس مشترک بزنیم

به پرس و جوی بهاری که می رسد از راه
پس از نسیم، سری هم به قاصدک بزنیم

پس از ضیافت میلاد شمعدانی ها
سری به جنگل احساس آتشک بزنیم

و با شنیدن شعر سپید یاس بنفش
ورق به جُنگ غزل های شاپرک بزنیم

هنوز فال غزل های ما تماشایی است
چرا به شعر تر خواجه ناخنک بزنیم؟

غروب دهکده ی ما همیشه رویایی است
بیا دلی بتکانیم و نی لبک بزنیم

آن ناله بلند است که پر داشته باشد

محمدعلی مجاهدی — Mon, 01 Oct 2012 09:00:00 GMT

چشمی که به حُسن تو نظر داشته باشد
حیف است ز خورشید خبر داشته باشد

یک دم نشود آینه از روی تو غافل
ترسم که به حُسن تو نظر داشته باشد

از زلف سیاه تو امید فرجی نیست
این شب که شنیده است سحر داشته باشد؟

آفاق جهان در نظرش وادی طور است
رندی که دل از غیر تو برداشته باشد

من بنده ی آن دل که در این قحط محبت
نالد به طریقی که اثر داشته باشد

بر پرده ی نی ناله ی عشّاق نوشته است:
آن ناله بلند است که پر داشته باشد

دامان دلی گیر که چون لاله به هر دور
جامی به کف از خون جگر داشته باشد

تا منزل خورشید فقط یک مژه راه است
گر شبنم ما شوق سفر داشته باشد

بگذار به یکتایی خود شهره بماند
حیف است ز یوسف که پسر داشته باشد

جز خون جگر روزیِ روز و شب او نیست
این عاقبتِ آن که هنر داشته باشد

ز آلودگی ما عجبی نیست که دریا
تر دامنی از دامن تر داشته باشد

چشمت مزاحمی است که گاهی مُراحم است

محمدعلی مجاهدی — Mon, 01 Oct 2012 08:01:00 GMT

چشمت مزاحمی است که گاهی مُراحم است
خشمت، وجود خارجی ابن ملجم است

زلف تو مومن است و یا از دیار کفر
یا زاده ای ختاست؟ خداوند عالم است

گفتی که: شعر چشم مرا آذری بخوان
این قند پارسی است، چه جای مترجم است

دل را مخوان به حلقه ی اصحاب اعتکاف
کاین دلشده به حلقه ی زلف تو مُحرِم است

بر سر درِ بنای شهادت نوشته اند:
هر مَحرمی که خال تو را خواست مجرم است

در کار ما جفا مبر از حد که گفته اند:
قدری وفا برای دل خسته لازم است

در نامه ات، گناه فراوان نوشته اند
عاشق کشی، فقط یکی از آن جرائم است

گاهی که خنده می کنی از راه لطف نیست
از باب صاف کردن ردّ مظالم است

جایی که سِیر آینه هایت جمالی اند
ما را چه احتیاج به سیر عوالم است؟

امشب بیا سراغ عزاداری دلم
یک دسته اشک، سینه زن این مراسم است

نفس کافر کیش من گبر است، نصرانیش کن

محمدعلی مجاهدی — Sun, 29 Jul 2012 05:42:00 GMT

آبی چشمان من ابری است، بارانیش کن
مثل یک دریای بی آرام، طوفانیش کن

عشق من! بی تو دلم پوسید در مرداب شهر
با جنون نا به هنگامی بیابانیش کن

خلوت من دیرگاهی مانده بی تو سوت و کور
محفل اشکی بیارای و چراغانیش کن

طبع من خفته است در فصلی که فصل رویش است
خوب من! بیدار از خواب زمستانیش کن

در دلم شور دو بیتی های «بابا» مانده است
با قلندر مشربی، مشتاق عریانیش کن

تا مسلمانی فرا رویم هزاران مرحله است
نفس کافر کیش من گبر است، نصرانیش کن

تا خدایی یک قدم مانده است، ابراهیم من!
سدّ راه توست اسماعیل، قربانیش کن

گر چه در سودای سامانی سر پروانه نیست
قطره تا دریا شود «عمّان سامانیش» کن

بزم ما از چلچراغ اشک، روشن می شود

محمدعلی مجاهدی — Thu, 26 Jul 2012 08:04:00 GMT

با رُخش آسوده از گل، دیده ی من می شود
هر که با جان آشنا شد فارغ از تن می شود

دامنم را قطره های اشک، دریا کرده است
خوشه چین بر روی هم ریزند، خرمن می شود

نور مهر و ماه را در محفل ما راه نیست
بزم ما از چلچراغ اشک، روشن می شود

آه بی دردان کجا و عرشْ سیری ها کجا؟
باده را ساقی چو ریزد، مرد افکن می شود

بس که بر من می زند تیر نگاه از چشم مست
پیرهن گر بر تنم پوشند، جوشن می شود

نیست در دل شوق گلگشت چمن «پروانه» را
آشنای روی او فارغ ز گلشن می شود

داغ عشقِ آتشینِ آن پری بعد از وفات
در لباس لاله، شمع تربت من می شود

از عشق، بلای ناگهانی تر نیست!

محمدعلی مجاهدی — Wed, 25 Jul 2012 07:50:00 GMT

شهری ز قمِ تو، جمکرانی تر نیست
وز شهرت شهر تو، جهانی تر نیست

آبی است اگر چه رنگ دریا اما
از خاک ره تو آسمانی تر نیست

عالم همه دلباخته ی توست ولی
از فاطمه صاحب الزمانی تر نیست

گر تیر به چشم دشمنان خواهی زد
از قدّ خمیده ام کمانی تر نیست*

نالید جرس که: مرد راهی گر هست
از کودک اشک، کاروانی تر نیست

ما با رصد ستاره ها فهمیدیم
کز دامن چشم، کهکشانی تر نیست

پاییزترین فصول را سنجیدیم
از فصل جدایی ات خزانی تر نیست

عشق است و عروج تا به اوج ملکوت
وز عقل من و تو نردبانی تر نیست

از سنگ بنای عشق در عالم خاک
دیرینه تری و باستانی تر نیست

ماناست اگرچه نقش ارژنگ ولی
از کِلک بدیع عشق، مانی تر نیست

سُکر غزل مرا اگر دریابی
دانی که از این باده مغانی تر نیست

این مصرع «پروانه» مرا کشت که گفت:
از عشق، بلای ناگهانی تر نیست!

*قد خمیده ی ما، سهلت نماید اما/ بر چشم دشمنان تیر از این کمان توان زد(حافظ)

تنها شده ام برگرد، برگرد که می میرم

محمدعلی مجاهدی — Wed, 18 Jul 2012 10:08:00 GMT

با فطرت طوفان زاد، عمری است زمین گیرم
زنجیریِ دربندم، هم شیون زنجیرم

دریای عطش جوشم، فریادم و خاموشم
من تشنه ی سیرابم، من گرْسِنه ی سیرم

ابرم که نمی بارم بر جان عطش خیزم
برقم که نمی خندم بر خرمن دلگیرم

در هق هق من گل کرد بغضی که فرو خوردم
در حنجره ام پیچید نیلوفر شبگیرم

گل کردن من افسوس در موسم پاییزی است
در رفتن خود زودم، در آمدنم دیرم

ارژنگ من ای مانی، سرگرم گل افشانی است
آهنگ تپش دارد نبض گل تصویرم

در آینه ی هر نقش چشمی است که می خندد
حسی جریان دارد در ذهن تصاویرم

در رگ رگ برگ من پاییزترین فصل است
یک رود طلا جاری است در خاطر اکسیرم

اندیشه ی رنگین است صیدم که نگارین است
طاووس پر افشاند در سایه ی نخجیرم

در جنگل رویاها غربتکده ای متروک
افسانه ی دور از ذهن، همرنگ اساطیرم

در ترکش من تیری است از تیره ی «آرش» ها
ای کاش نمی بستند بازوی کمانگیرم

دشمن ز مصاف من بگذار که بگریزد
داند که دو دم دارد در معرکه، شمشیرم

نستوهم و الوندم، همزاد دماوندم
پایی نرسد هرگز بر قله ی پامیرم

ای چنگی پیر شهر! بر چنگ دلم چنگی
کز پرده برون افتد آهنگ بم و زیرم

ا ی خفته به ره برخیز وَز تار خیال انگیز
آتش به دل من ریز تا مرگ تو نپذیرم

شیرازه ی تار من دیری است که بگسسته است
یک شهر سیه پوش است در سوک مزامیرم

گلدسته ی شهر من عمری است که در خواب است
وقت است که برخیزد از نعره ی تکبیرم

ای کاش به دلها بود داغی که به پیشانی است
دلبسته ی یکرنگی، دلخسته ی تزویرم

ای عشق غزل پرورد، ای وحشی صحراگرد
تنها شده ام برگرد، برگرد که می میرم

راهش به گریه سد کن و مگذار بگذرد

محمدعلی مجاهدی — Sun, 08 Jul 2012 11:18:00 GMT

گفتم به دیده: امشب اگر یار بگذرد
راهش به گریه سد کن و مگذار بگذرد

گفتا چه جای گریه؟ که او همچو ماه نو
رخسار خود نکرده پدیدار بگذرد

بگذشت از کنار من آن سان که بوی گل
دامن کشان ز ساحت گلزار بگذرد

در باغ گل نمی نهد از خویش جای پا
از بس که چون نسیم، سبکبار بگذرد

گفتم: دمیده پیش تو، خورشید را ببخش
گفتا: مگر خدا ز خطاکار بگذرد

غافل ز دوست یک مژه بر هم زدن مباش
آیینه شو که فرصت دیدار بگذرد

دردا که بی فروغ دل آرای روی دوست
هر روز ما به رنگ شب تار بگذرد

سرشار از تجلّی یارند لحظه ها
حیف است عمر ما که به تکرار بگذرد

ترک دل است از نظر عارفان محال
کی جَم ز جام آینه کردار بگذرد؟

در طور دل به نور تجلّی نوشته اند:
زین جلوه زار کوکبه ی یار بگذرد

اینجا کسی به فیض تماشا نمی رسد
تا خود چه ها به طالب دیدار بگذرد

گر در ولای آل علی صرف می شود
از خیر عمر بگذر و بگذار بگذرد

ای کاش این دو روزه ی باقی ز عمر نیز
در صحبت ائمه ی اطهار بگذرد

امشب بیا به پرسش «پروانه» ای عزیز
زان پیشتر که کار وی از کار بگذرد

صفای اشک به دل های بی شرر ندهند

محمدعلی مجاهدی — Sun, 08 Jul 2012 11:06:00 GMT

صفای اشک به دل های بی شرر ندهند
به شمع تا نکشد شعله، چشم تر ندهند

امیر قافله ی اشک، چشم بیدار است
به دست هر صدفی رشته ی گهر ندهند

هوای چشم تو ای گل، هنوز بارانی است
چرا به مرغ گرفتار، این خبر ندهند؟

مباد خون تو ای گل نصیب خار، مباد
به دست هر مژه ای پاره ی جگر ندهند

کبوتران نگاهت که قاصدان دلند
مجال جلوه به مرغان نامه بر ندهند

اگر به پیک نگاه تو آشنا گردند
به مرغ نامه بر این قدر بال و پر ندهند

ز شرم روی تو گل ها ز شاخه می ریزند
بگو که قافله را از چمن، گذر ندهند

به دست سرو، امان نامه ی تهیدستی است
که گفته است که آزادگان ثمر ندهند؟

مراد اهل نظر گنج بی نیازی هاست
به عالمی نظر کیمیا اثر ندهند

مرید اهل نظر شو که از بلندی طبع
بهای جام سفالین به جام زر ندهند

چه جای ناله که در بارگاه استغنا
مجال آه به دل های شعله ور ندهند

حباب گفت به گوهر: چرا کلاه مرا
به رسم هدیه به شاهان تاجور ندهند؟

جواب داد که: دریادلان موج شکار
عنان به دست تهی مغز بی هنر ندهند

چو شمع رشته ی باریک عمر می سوزد
چرا مجال به پروانه تا سحر ندهند؟

افروختن و سوختن و آب شدن را

محمدعلی مجاهدی — Sun, 08 Jul 2012 10:25:00 GMT

آموختم از دل ره بی تاب شدن را
با درد به سر بردن و خوناب شدن را

من از دل و دل از شکن زلف تو آموخت
اسرار پریشانی و بی تاب شدن را

هر گل که دمید از گل رخسار تو آموخت
بشکفتن و خندیدن و شاداب شدن را

ای گل به تو آموخت نیازی که مرا بود
از چشمه ی ناز این همه سیراب شدن را

بگذار بپرسیم در این دامن شب ها
از ماه رخت شیوه ی مهتاب شدن را

باید ز تو پرسید که سرچشمه ی نوری
رسم و ره خورشید جهانْتاب شدن را

بس خون جگر خوردم و آموختم از شمع
افروختن و سوختن و آب شدن را

گفتیم به دریا که سکون از تو چه می خواست
جوشید و خروشید که: مرداب شدن را!

باز است راه باور و حاشا، به نقطه چین

محمدعلی مجاهدی — Sun, 08 Jul 2012 10:13:00 GMT

از هر طرف گره زده خود را به نقطه چین
بی نقطه ای، که برده مرا تا به نقطه چین

حیرت، گشوده بال و به همراه می برد
آیینه را ز شهر تماشا به نقطه چین

ای خضر ره شناس! مدد کن که می رسد
این جاده ها سپیده ی فردا به نقطه چین

ایمان و کفر، هر دو به یک نقطه می رسند
باز است راه باور و حاشا، به نقطه چین

در انتهای راهم و آغاز می شود
از هر طرف ادامه ی مولا به نقطه چین

هر قدر می رویم به جایی نمی رسیم
باید سپرد فاصله ها را به نقطه چین

در نام تو، نهفته چه رازی؟ که می برد
ما را به سیر عالم بالا به نقطه چین

بی انتهاترینی و هرگز نمی رسیم
در امتداد راه تو الاّ به نقطه چین

ما نیز می رسیم به دنبال قطره ها
یک روز در ادامه ی دریا به نقطه چین

همره خویش نبرده است تنش را این بار

محمدعلی مجاهدی — Sat, 07 Jul 2012 10:17:00 GMT

وانهاده است به میدان بدنش را این بار
همره خویش نبرده است تنش را این بار

تا ز مرز خودی خود گذرد، تجربه کرد
پا نهادن به سر خویشتنش را این بار

زین سپس خلوت او معبد ابراهیمی است
که شکسته است بت ما و منش را این بار

آنقَدر رفته در این مرحله از خویش که من
خوانده ام فاتحه ی آمدنش را این بار

مثل یک موج در آغوش خطر حس می کرد
لحظه ی آبی دریا شدنش را این بار

تا از او گَرد تعلق نشود دامنگیر
همه دیدند به دریا زدنش را این بار

دل من چشم تو روشن که نسیم آورده است
بویی از رایحه ی پیرهنش را این بار

سینه سرخان مهاجر که روایت کردند
بال در بالِ مَلَک پر زدنش را این بار:

دیده بودند به تشییع شقایق هامان
بر سر دست ملایک، بدنش را این بار

بی نشانی است نشانی که ز ما می ماند
می سپاریم به خاطر، سخنش را این بار

در میان خانه، صاحبخانه را گم کرده ام

محمدعلی مجاهدی — Sat, 07 Jul 2012 09:24:00 GMT

امشب از مستی ره میخانه را گم کرده ام
آنقدر مستم که راه خانه را گم کرده ام!

در طواف کعبه می جویم خدا را ای دریغ
در میان خانه، صاحبخانه را گم کرده ام

دست و پای خویش را گم کرده ام از شوق دوست
در کنار یارم و جانانه را گم کرده ام

خال او گم شد میان خرمن گیسوی او
دام را می بینم اما دانه را گم کرده ام

گفت: از زلف پریشانم چه می خواهی؟ بگو
گفتمش: اینجا دل دیوانه را گم کرده ام

شمع را گفتم که: این سان سوختن از بهر چیست؟
گفت: می سوزم چرا «پروانه» را گم کرده ام!